SLAG
BIJ NIEUWPOORT Bron.: www.ckplus.nl/ruyter.html De splinternieuwe Nederlandse vloot lijdt een gevoelige nederlaag. Na de Driedaagse Zeeslag rustten de Nederlandse admiraliteiten een nieuwe oorlogsvloot uit om de Britse zeemacht het hoofd te bieden. Luitenant-admiraal Maarten Harpertsz Tromp werd wederom als bevelhebber aangewezen, maar zijn aanbevelingen om vooral grotere en beter uitgeruste schepen aan te schaffen werden in de wind geslagen. In mei 1653 koos Tromp met ruim honderd schepen zee en op 12 juni ontmoette hij ter hoogte van Nieuwpoort de Britse vloot onder leiding van de admiraals George Monk en Richard Deane. Beide zijden beschikten over een zelfde hoeveelheid schepen, maar die van de Britten waren krachtiger en handelbaarder. Toen het gevecht om ongeveer elf uur in de ochtend begon vormden de Engelse schepen een halve maan-vormige linie. De Nederlanders probeerden als vanouds om de Engelse schepen te naderen en waar mogelijk te enteren. Alle pogingen daartoe mislukten echter. De volgende dag bleek dat ook dit keer de bevoorrading van Tromp’s schepen te wensen over had gelaten. Diverse schepen raakten zienderogen door hun kruit- en munitievoorraden heen. De Nederlandse gezagvoerders besloten nog één poging te wagen om de Britse schepen te naderen en daarna de aftocht te aanvaarden.
Tijdens
het naderen van de Engelse schepen, die nog steeds de linie formatie
handhaafden, ontstond echter een windstilte. Verscheidene Nederlandse
bodems raakten hierdoor van hun smaldelen afgescheiden en vielen ten
prooi aan de Britse overmacht. Tromp zelf moest zich op een gegeven
moment dertien tegenstanders van het lijf houden. Slechts door
koelbloedig ingrijpen van vice-admiraal Witte
de With en
commandeur Michiel de Ruyter wist Tromp het Nederlandse kamp te
bereiken. Kort daarop zag hij zich genoodzaakt de terugtocht te
aanvaarden. In de Nederlandse gelederen brak op sommige plaatsen
wanorde uit. De Engelsen maakten hiervan gebruik en veroverden drie
schepen. De
Slag bij Nieuwpoort was een Engelse overwinning, hoewel de Britten het
verlies van één van hun bevelhebbers, Richard Deane, te betreuren
hadden. Na afloop van de strijd zagen de Engelsen kans om met succes
de Hollandse en Zeeuwse havens te blokkeren waardoor de Nederlandse
handel voor enkele maanden stil kwam te liggen. Opvallend was dat
tijdens deze slag de Britten vast hielden aan het strijden in
linieverband. Later zou deze tactiek bij het voeren van grootschalige
zeegevechten tot standaard verheven worden. (Zie
|
